سبب اعمالشان به بهشت بروند ، پس آزادشدگان حضرت اللّه از آتش جهنّم كجايند ؟ ! عَنْ مُعاوِيَةَ بْنِ وَهَبٍ قالَ : سَمِعْتُ ابا عَبْدِاللّهِ عليه السلام يَقولُ : اذا تابَ الْعَبْدُ تَوْبَةً نَصوحاً احَبَّهُ اللّهُ فَسَتَرَ عَلَيْهِ فِى الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ . فَقُلْتُ : وَكَيْفَ يَسْتُرُ عَلَيْهِ : قالَ : يَنْسى مَلَكَيْهِ ما كَتَبا عَلَيْهِ مِنَ الذُّنوبِ وَيُوحى الى جَوارِحِهِ : اكْتُمى عَلَيْهِ ذُنوبَهُ وَيُوحى الى بِقاعِ الْارْضِ اكْتُمى ما كانَ يَعْمَلُ عَلَيْكَ مِنَ الذُّنوبِ فَيَلْقَى اللّهُ حينَ يَلْقاهُ وَلَيْسَ شَىْءٌ يَشْهَدُ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ مِنَ الذُّنوبِ « 1 » . معاويه بن وهب مىگويد : از حضرت صادق عليه السلام شنيدم مىفرمود : به هنگامى كه عبد توبه خالص كند توبه‌اى كه بر آن استقامت ورزد ، محبوب خدا مىشود و در دنيا و آخرت در پوشش حضرت حق قرار مىگيرد ، عرضه داشتم : اين پوشش چگونه است ؟ فرمود : دو ملك نويسنده ، گناه را از گناه بنده‌اش فراموشى مىدهد و به جوارحش فرمان مىدهد معاصى بنده‌ام را كتمان كنيد و به زمين‌هايى كه در آن‌ها معصيت كرده وحى مىكند : گناهان بنده‌ام را بپوشان ، پس وارد قيامت مىشود ، در حالى كه شاهدى ندارد بر گناهانش شهادت دهد ! ! عَنْ ابى عُبَيْدَةَ الْحَذّاءِ قالَ : سَمِعْتُ ابا جَعْفَرٍ عليه السلام يَقولُ : انَّ اللّهَ تَعالى اشَدُّ فَرَحًا بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ مِنْ رَجُلٍ اضَلَّ راحِلَتَهُ وَزادَهُ فى لَيْلَةٍ ظَلْماءَ فَوَجَدَها فَاللّهُ اشَدُّ فَرَحًا بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ مِنْ ذلِكَ الرَّجُلِ بِراحِلَتِهِ حينَ وَجَدَها « 2 » .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 430 ، باب التوبة ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة : 16 / 71 ، باب 86 ، حديث 21009 . ( 2 ) - الكافى : 2 / 435 ، باب التوبة ، حديث 8 ؛ بحار الأنوار : 6 / 40 ، باب 20 ، حديث 73 .